Nog geen reacties

Dank je wel, geleende schouder

Dank je wel, geleende schouder
dat ik even leunen mocht,
dat ik even klein mocht wezen,
dat een hand de mijne zocht.

Dank je wel, troost zonder woorden,
voor het simpele, stille zijn,
voor het trachten mee te dragen
van diezelfde zielepijn.

Dank je wel, geleende oren,
open voor mijn jammerklacht,
open voor mijn diepste wanhoop,
luisterend, de halve nacht.

Dank je wel, dat toen ik woedend vroeg:
‘Heb ik dit nou verdiend?!’
jij alleen mijn haren streelde.
Dank je wel, jij bent mijn vriend.

Ada Bolmers